Ponta de São Lourenço en Monte Palace Tropical Garden

Beste vrienden, 

Het uiterste oostelijke puntje van Madeira heet Ponta de São Lourenço en is in feite een dun rotsachtig staartje. Even voordat  we daar aankomen worden we door de politie de berm in gedirigeerd. Er is niets aan de hand, alleen het (enorme) parkeerterrein is vol en we moeten de laatste paar honderd meters te voet afleggen.

Veertig jaar geleden waren we hier ook, maar toen stonden hier maximaal tien auto's. Er loopt een wandelpad over de steile rotsen, maar we moeten Marca's knieën een beetje ontzien. Bovendien blijkt dat je ook hier online moet reserveren. Er staan tientallen mensen met hun mobieltje te prutsen om een kaartje te bemachtigen.

Volgende keer beter, laten we maar zeggen. We zitten nog even lekker op een rots in het zonnetje en maken dan rechtsomkeert richting Funchal voor het middagprogramma: Monte Palace Tropical Garden. 

Dat is weer een beroemde tuin met rijke vegetatie, en twee orientaalse gedeelten: Japans en Chinees. De tuinen zijn bovendien verluchtigd met majolica tegeltableaux en grappige beeldhouwwerken. 

De grote vijver wordt momenteel met man en macht schoongemaakt; de zwanen wachten geduldig tot de schoonmakers klaar zijn. 

Even verderop staat er een groep flamingo's te poseren voor een gretig fotograferend publiek. Elegant en lui strekken ze zich in de onmogelijkste bochten. 

We gaan nog even lekker zitten in deze gazebo met een machtig uitzicht op Funchal. We zien dat vandaag geen cruiseboot in de haven ligt, de kade is leeg.

Maar de mensen met de houten sleetjes hebben evengoed volop klandizie. We zien ze vanaf de zijmuur van de tuin koddig naar beneden roetschen. 

Er is ook een mineralenmuseumpje en een museum met moderne kunst. Niet alles is even interessant, maar de totempalen gesneden uit sequoia-hout mogen er zijn. In de tuin staat overigens ook een sequoia. In honderd jaar groeien ze naar veertig meter, en de volgende eeuwen krijgen ze een steeds dikkere stam. 

Je krijgt enorme stalpoten van zo'n dag, en moe maar voldaan rijden we naar de onze hut.