Levada Dos Piornais en Pico di Arieiro

Beste vrienden, 

Een levada is niets anders dan een irrigatiekanaal om water, waar het ruim voorhanden is te laten stromen naar waar het nodig is. De oudste levada's vind je nabij de plekken van eerste bewoning op Madeira, en dat is Funchal. 

Na wat zoeken vinden we de stadslevada Dos Piornais vlakbij ons Belvedere Boutique appartement. Hij stroomt keurig gekanaliseerd in een moderne betonnen bak, een soort veredelde goot. Wij hebben indertijd vele levada's gelopen in de tijd dat ze nog niet hip waren. Tegenwoordig moet je online een tijdslot boeken om er te mogen wandelen. Maar de Dos Piornais is nog gratis. Hij loopt in de richting van Camara de Lobos, een vissersdorpje ten Westen van Funchal. Veertig jaar geleden zagen we de vissers in de haven die op hun boten zaten te kaarten, maar dat is niet meer. Camara de Lobos is onherkenbaar veranderd, en als er al kaarters op de boten te zien zijn, is het allemaal nep, we gaan er geeneens kijken. Na een symbolische doch nostalgische wandeling over de levada rijden we met onze huurschicht de ruige bergen in richting Pico di Arieiro op 1810 meter. Onze benzinemeter raakt hiervan in vrije val. Zouden we de top halen? Nou, geen probleem. 

Wel zijn er op de top sterke rukwinden die je het hemd van het lijf blazen, en als je een foto wilt nemen met je telefoon, moet je 'm erg goed vasthouden anders ben je 'm echt kwijt. Je kan hier door de storm en ruigte naar Pico Ruivo lopen, maar daar beginnen we maar niet aan. Het uitzicht evenwel is fantastisch. Bij de afdaling veert de benzinemeter weer flink op, en we tuffen rustig over oude dunne weggetjes langs de kust. Bij Curral dos Romeiros staat een enorm Mariabeeld. De Portugezen zijn dol op Maria, ze kijkt, kind op de arm, vriendelijk en welwillend naar beneden, naar de mensen die passeren.

Toevallig zijn we hier in de buurt van de Palheiro Gardens, en we kunnen de verleiding niet weerstaan om de tuinen nogmaals te bezoeken. Er heerst een serene rust, vogel-getjilp is alles wat je hoort, en de lichtval is toch weer anders dan de vorige keer, eergisteren. Een beetje een Zen-tuin. 

Beste vrienden, het is weer voorbij, morgenochtend proppen we onze ledematen in het Transavia toestel richting Amsterdam. Veel dank voor het meelezen, en tot een volgende keer!